Юнон мақоли Вокзалга етиб келганимда баланд-баланд бинонларни туман чулғаб олган “Тошкент” деган ёзув чироқлари ҳира порларди. Шимолий поезднинг жўнаши энди эълон қилинаёттган экан.Катта майдонда одамлар югуришар, ёш эр-хотин жамадонларини кўтаролмай судрашар, саёҳатга чиққан бир тўп талабами, мактаб боласи шаҳдам қадам ташлаб вагон эшикларига сингиб кетишарди. Спорт кийим кийган ўрта яшар қоп-қора эркак, кабобпазнинг қўлидан кабобларни йўлқиб олиб поезд томон чопади. Бурнимга оловда пишган гўштнинг ёқимли хиди урилади. Оғзимда сўлак пайдо бўлиб, жағларим оғриб кетади. Афтимни буриштирганимча поезднинг бошига қараб юриб кетаман.”Шимолий поезд биринчи йўлдан жўнайди”. Ёқасига темир йўл белгиси қадалган хизмат кийимидаги назоратчилар ола- була таёқларини силкиганича кечикаётган оломонга норози тикилишарди. Эшигига 5 рақами ёзилган вагоннинг олдига бориб тўҳтадим. Кичик майдончада патта текшираётган назоратчига икки қўлимни кўксимга қўйиб ҳиёл жилмайдим. “Худо, ҳайрингизни берсин, олиб кетинг”. У замонавий қимматбаҳо кийимлрим ва келишган қадди-қоматимга бир қур кўз ташлаб, каттакон ойнаванд эшикка ҳавотир билан қараб олдида, “тез чиқинг” деди. Вагоннинг қизил гилам