"Фарҳод ва Ширин" Алишер Навоийнинг эпик поезия соҳасидаги алоҳида катта муваффақиятидир. Ўзбек, форс – тожик, озарбайжон адабиётларида ишқий саргузашт қиссалар узоқ тарихга эга бўлиб, ишқий можаролар билан тўлиб – тошган бундай манзумалар асосида муайян ғоявий ниятни ифодалайдиган асарлар яратиш катта маҳорат саналган. Навоий ўзининг достон устидаги ишида эпик поезия анъаналари ичига чуқур кириб боради, ўрни билан уларга танқидий муносабатда бўлади. “Фарҳод ва Ширин” асосий эътибори билан ишқий – романтик достончилик анъаналари асосида яратилган бўлсада, шоир бу доирада чекланиб қолган эмас. Ўқувчи достонда мифологик лавҳалар (Фарҳоднинг Оинаи искандарий сирларини билиш учун Юнонга отланиб, оғзидан ўт чиқариб турувчи аждаҳо ва “Авесто”да зулмат рамзи сифатида гавдаланган Аҳраманга қарши кураши)ни кўради. “Фарҳод ва Ширин” достонининг сюжети, композицион