Orfografiya me’yorlariga amal qilish yozma nutq mazmunining to‘g‘ri va aniq idrok qilinishiga yordam beradi, yozma nutqda boshboshdoqlikning avj olishiga yo‘l qo‘ymaydi. Adabiy tilning, xususan, yozma nutqning ijtimoiy-madaniy va ma’rifiy rolini mustahkamlashda orfografiya me’yorlarining ahamiyati katta. Fonetik tamoyil, shevalar ayrim shaxslarning nutqidagi xilma-xillikni hisobga olmaganda ham og‘zaki nutq tovushlarining bir-biriga ta’sir qilishi natijasida so‘z tarkibida turli xarakterdagi juda ko‘p o‘zgarish sodir bo‘ladi. Bu xilma-xillik hammasi ham orfografiyada o‘z aksini topaverganda, yozuvda bir xillikni ta’minlab bo‘lmas edi, natijada yozuvda bir xillik o‘rnini turli xarakterdagi xilma-xillik, hatto, chalkashlik egallagan bo‘lar edi. Fonetik tamoyilda, asosan, so‘zlar nutq jarayonida fonetik jihatdan qanday talaffuz qilinsa va eshitilsa, xuddi shunday qilib yoziladi. Ma’lumki, fonemalar mustaqil ma’noni anglatuvchi so‘zlarni vujudga keltirishda muhim vazifani bajaradi.