Inson va tabiat bir-biriga chambarchas bog'liq. Ibtiyodiy odamlar o'z go'shasi atrofida o'suvchi egulik va kasalliklarga da'vo bo'luvchi usimliklarni qidirib topishga harakat qilishgan. Tabiatning yam-yashil libosga oralishi uning qo'yinda ochilib turgan rang-barang gullar, barg shoxlari, ularning tana tuzilishlaridagi ozgarishlar bilan hamohang. Gulzorlar rang-barangligi hamda xushboy hidlari bilan insonni oziga rom qilib, sehrlab oziga tortadi. Gullarga bo'lgan intilish, qiziqish insonga xos bo'lib, avlodlardan o'tib kelayotgan tabiatga bo'lgan tug'ma muhabbat belgisidir. G'azal manzaralar, gulzorlar inson kayfiyatini ko'taradi, ruhan tetik qiladi va estetik did baxishladi. Qolaversa bu go'zalliklardan zavqlana bilish uning chuqurroq tuyish va unga to'g'ri munosabatni shakllantirish insonning madaniyati hamda estetik mezonini belgisidir. Arxeologik qazilmalardan hamda shu narsa ma'lumki, qadimgi dunyo xalqlari usimliklardan ozik-ovqat, dorivor va manzarali usimliklar sifatida foydalanishgan. Eron, Hindiston, Yaponiya, Markaziy va Janubiy Amerika xalqlari qadim vaqtlardan beri yirik va ochiq gulli yovvoyi usimliklardan, shuningdek dorivor hususiyatga ega usimliklardan oz ehtiyajlariga yarasha foydalanishgan. Bu usimliklar bilan ular o'zlari yashagan joylarni bezashgan va ular tibbiyot sohasida ishlatishgan.