Жамиятда инсон хўжалик субъектларининг фаолияти уларнинг эҳтиёжларини қондириш ва манфаатларини рўёбга чиқариш мақсадида амалга оширилади. Кишилар эҳтиёжлари хилма-хил бўлиб, уларнинг таркибида социал-иқтисодий эҳтиёжлар муҳим ўрин тутади. Умуман инсон эҳтиёжларини америкалик олим А.Маслоу қуйидаги гуруҳларга ажратган: 1) физиологик, яъни овқатланиш, ичимлик ичиш, ухлаш ва бошқалар; 2) хавфсизлик эҳтиёжлари, яъни касаллик, қўрқинчли вазиятлардан, қаҳрғазабдан, табиий офат ва бошқалардан ҳимояланиш эҳтиёжлари; 3) ижтимой алоқаларга бўлган эҳтиёжлар, яъни меҳр-оқибат, муҳаббат, биронбир гуруҳга, оилага бирикиш ва бошқалар; 4) ҳурматга сазовар бўлиш (мақсадга эришиш, тан олиниш); 5) ўзини намоён этиш, юқори мавқега эришиш, яъни ўз қобилиятларини намоён этиш ва амалга ошириш ва ҳ.к. Инсон ўз эҳтиёжлари ва уларни қондириш зарурлигини англаганида манфаат юзага келади. Манфаат эса меҳнатга, фаолиятга ундовчи мотива