XX asrning ikkinchi yarmidan boshlab, “pedagogik texnologiya”lar tushunchasi ijtimoiy ongdan o‘rin ola boshladi. U endilikda ilmiy va amaliy fikrlashga o‘ziga xos yo‘nalishlar bermoqda. Uning regulyativ (muvofiqlashtiruvchi) ta’siri shundan iboratki, pedagogika sohasidagi tadqiqotchi va amaliyotchilarni insoniy faoliyatlar sohasiga, shu jumladan, ta’lim muammosiga juda qiziqtirib qo‘ydi, to‘g‘rirog‘i, erkin ijodiy yondashuvni talab etmoqda. Ko‘pchilik mutaxassis olimlar o‘quv jarayonida keng qo‘llanilayotgan televideniye, radio, kino kabi vositalar o‘rniga EHM, axborot saqlashning kompyuterlashtirilgan tizimi, lazerli aloqa tarmog‘i, mikroelektron qurilmalar va boshqa yangi axborot vositalaridan foydalanishga o‘tish zarurligiga e’tiborni qaratdilar. O‘quv jarayonida zamonaviy texnika vositalarini qo‘llash tarafdorlari ta’lim sifatini yangilash aynan shu vositalarga bog‘liq, deb hisoblaganlar. Ishlab chiqilayotgan tegishli metodik tavsiyalar ta’lim jarayonida texnik muhitni yaratishga, ya’ni texnologiya tushunchasini o‘qitish jarayoniga tatbiq etish masalalariga qaratildi. Natijada, dastlab “kompyuter texnologiyasi” va “yangi axborot texnologiyasi” kabi tushunchalar vujudga keldi. Bu texnologiyalar pedagogik texnologiyani amalga oshirishda zamonaviy texnik vosita sifatida qo‘llanila boshlandi.