Aqli zaiflik haqidagi bilimlarni rivojlanish bosqichlari, aqil zaifligini o'rgang tarihi, psixiatriya mastaqil fan sifatida ajralib chiqishi, aqli zaiflik ruhiy nuqsonlarni bir shakli ekanligi oldindan ma'lum. Qadimgi olim va filosoflar Platoni, Gippokrat, Aristotel, Pifagor ishlarida aqli zaiflikning sabablari va profilaktikasini o'rganishga urinishlari bo'lgan. Bolalar aqli zaifligi haqidagi birinchi ma'lumotlarni stulitsiya (tugma aqli zaiflik) termini bilan F.Platter kitoblariida ko'rishimiz mumkin. Lekin bu vaqtlarda bolalarning ruhiy faoliyati buzilishlari haqida aniq tasavvurga ega bo'linmagan. N.A.Ozerskiyninig fikricha "bolalarda psixozlar bo'lishi mumkin emas, uning fikricha psixozlar faqatgina hayot davomida ruhiy zo'riqish natijasida kattalar rivojlanishi mumkin, shunga ko'ra bolalar miyasining rivojlanishining oddiy ekanligi natijasida ularning ruhiy kasalliklar bilan kasallanishi mumkin emas. XVI asrnin, XVII asr boshlariida ruhiy buzilishning bitta shaklasi ma'lum bo'lgan bu keyinchalik kretinizm termini bilan nomlangan. XVIII asrlarda psixiatriya mustaqil fan sifatida paydo bo'lgan. Shu vaqtlardan boshlab turli xildagi ruhiy buzilishlarnin va bolalar aqli zaifligi yeritilgan. Bu davr mobaynida aqli zaiflikni o'rganish bilan shifokorlar shugullangan. Masalan, ruhiy kasalliklar bo'yicha fransuz psixiatri F.Pinell tomonidan o'rganilgan. U ruhiy kasallangan bemorlarga yardam berish