Qadimgi asrlardan boshlab meditsinaning asosiy ehtiyoji, uning talabi bilan plastik anatomiya fani rivojlanish bosqichining uzoq yo‘lini bosib o‘tdi, katta ko‘lamdagi kuzatish jarayonlari yig‘indisini, o‘z ixtisosligini, nazariyasini hosil qildi. Plastik anatomiya birinchi navbatda inson qomatining tashqi shakl ko‘rinishi, uning o‘ziga hos tomonlari, ichki a’zolarning bir-birlari bilan bog‘liqlik tomonlari, hamda harakat paytidagi o‘zgarishlari bilan qiziqadi. Bizgacha yetib kelgan Krit-Miken, Troya yodgorliklarida shuningdek, antik davrning boshlariga mansub tasviriy san’at namunalarida odam qomati tasvirlari juda primitiv bo‘lib, uning proporsionallik xususiyatlari buzilgan. Ammo qadimgi Grek san’atining gullagan davri bo‘lmish eramizdan oldingi V-IV asrlarga kelib inson qiyofasi tasvirlarida professinal mahorat sezilib turgan. Usha davrga mansub ko‘plab haykaltaroshlik asarlari keyingi davrlar va hozirgi kun rassomlari uchun ham namuna vazifasini o‘tab kelmoqda. Qadimgi Grek san’atkorlari inson qomatining tashqi ko‘rinishini uning harakat vaqtidagi o‘ziga xos o‘zgarishlari bilan tasvirlash bo‘yicha o‘z mahoratlarini mukammallashtirib bordilar va bu borada yuksak muvaffaqiyatlarga erishdilar. San’at tarixida bu usha davr jamiyatining asosli tarzdagi hissasi, ya’ni bo‘lib o‘tadigan olimpiya