Фалсафа тарихида ўзининг мавжудлиги учун ўзидан бошқа ҳеч нарсага муҳтож бўлмаган шундай биринчи асосни ифодалаш учун «субстанция» (лот. substantia – моҳият, асос) категорияси қўлланилади. Субстанция тушунчасининг моҳияти. Эфир. Фалсафа тарихида субстанция ҳақидаги қарашлар: Б.Спиноза субстанцияни бир вақтнинг ўзида ҳам табиат, ҳам Худо сифатида таърифлаган ва бу икки тушунчани тенглаштирган. Б.Спиноза Худони табиатга бутунлай сингдириб юборган, уни табиийлаштиришга ва илоҳий мазмундан ажратишга ҳаракат қилган. Унинг пантеизми шундан иборат бўлган. У барча субстанцияли нарсаларни табиатга ва фақат табиатга боғлади. "Табиат ҳамма нарсанинг сабабчи-siдир; у абадий мавжуддир; таб