Vatan ostonadan, inson yashab, nafas olib turgan go'shadan boshlanadi. Odamzot oʻzi voyaga yetgan ona zaminga doim mehr-muhabbat koʻrsatishi, uning muqaddas sanalgan har bir hovuch tuprogʻini koʻziga tutiyodek surishi, unga nisbatan bir umr farzandlik sadoqati bilan yashashi ham farz ham qarzdir[1]. Abu Nasr Muhammad ibn Muhammadi ibn Muhammad ibn Uzlug' ibn Tarxon Forobiy (873-950 yy., O'tror shahri) islom ilmlari g'oyatda rivojlangan, kuch-qudratga toʻlgan, butun musulmon olamida, xususan, Samarqand, Buxoro, Xorazm va Bag'dodda qator ilmiy markazlar vujudga kelgan bir ajoyib davrda yashab ijod qildi. O'sha vaqtlari Qur'on ilmlari, ayniqsa, tafsir g'oyat taraqqiy etgan, hadis ilmi misli ko'rilmagan darajada rivojlanib, o'zining yuksak cho'qqisiga yetgan hamda to'rtta fiqhiy mazhab yuzaga kelib, musulmon xalqlari orasida mustahkam islom qonunshunosligi vujudga kelgan edi.