Антиинфлясия сиёсатининг моҳияти, воситалари Инфлятсия ( лотинча инфлатио - шишиш, бўртиш, таранглашиш) – маълум давр мобайнида мамлакатда нархлар ўртача (умумий) даражасининг барқарор ўсиши, пулнинг харид қобилиятини узоқ муддатли пасайиши. Инфлятсия бозор иқтисодиётининг асосий издан чиқарувчи омиллари жумласига киради, унинг суръати қанчалик юқори бўлса, иқтисодиётга хавфли таъсири шунчалик катта бўлади. Аммо инфлятсия даврида барча товарларнинг нархлари ҳам ошавермайди: айримлариники барқарор бўлиб турса, баъзилариники еса тушиши мумкин. “Инфлятсия” атамаси илк бор Шимолий Америкада 1861-1865 йиллардаги Фуқаролар уруши даврида қўлланилди. Инфлятсиянинг атамаси муомаладаги қоғоз пул массасининг товарларнинг реал таклифига нисбатан ҳаддан зиёд кўпайиб кетиши ҳолатини изоҳланган.