Qishloq aholisini ish bilan ta’minlash va ishsizlikni kamaytirish murakkab ijtimoiy-iqtisodiy hodisa sifatida ko‘p tomonlama tadqiqotni talab qiladigan jarayon hisoblanadi. Uni tadqiq etishda ish bilan ta’minlashning umumiy qonuniyatlari, tamoyillari va konsepsiyalarini hisobga olish, ularga tayanish maqsadga muvofiqdir. Hozir mamlakatda ish bilan band bo‘lmagan mehnatga layoqatli aholining asosiy qismi qishloq joylarida yashaydi va bu ko‘rsatkich muttasil o‘sib borish tendensiyasiga ega. Bunday holat qishloqdagi noqishloq mehnatning tor doirada qo‘llanishi, yangi ish joylarini yaratishga yo‘naltirilgan investitsiyalar hajmining yetarli emasligi, qishloq xo‘jaligi korxonalaridagi tarkibiy o‘zgarishlar, mehnat resurslari sonining yaratilayotgan ish joylari miqdoriga nisbatan tezroq o‘sishi, qishloqda ishchi kuchiga talab va taklif o‘rtasidagi nomutanosiblik, mahalliy kadrlar malakasi va raqobatbardoshligining pastligi, bo‘sh ish joylari haqida ma’lumotga ega emasligi bilan asoslanadi.