Беқарорлик ички ва ташқи жараён ва таҳдидлар натижасида вужудга келади.Беқарорлик бир ижтимоий-сиёсий тузумдан бошқа бир ижтимоий-сиёсий тузумга ўтиш даврида кескинлашиши мумкин.Жамият барқарорлигининг издан чиқиши қуйидаги ҳолларда юз бериши мумкин: кишилар психологиясидаги салбий ўзгаришларда; қонунларнинг ишламаслигида; ижтимоий бурчнинг адо этилмаслигида; ижтимоий идеалларнинг йўқолишида; ғоя ва мафкурага лоқайдликнинг кучайишида;№ турли жиноий гуруҳларнинг пайдо бўлишида; ижтимоий адолат мезонларининг бузилишида; давлат идораларининг аҳолини бошқариш қобилияти кучсизланишида; турли зиддиятларнинг кескинлашувида ўз ифодасини топади. Фалсафа тарихида инсон тўғрисидаги таълимотларда биологизм, социологизм, психологизм каби йўналишлар вужудга келган. Биологизм инсоннинг табиий( биологик хусусиятларига' социологизм инсоннинг ижтимоий хусусиятларига' психологизм эса' маънавий' руҳий' психологик хусусиятларига бир ёқлама ёндашишга асосланган эди. Инсон моҳиятини фалсафий жиҳатдан чуқурроқ таҳлил қилишда шахс, индивид, индивидуаллик тушунчаларининг моҳиятини билиш ва уларни бир-биридан фарқлаш муҳимдир. Шахс ўзида социал сифатларни мужассамлаштирган инсонни ифода этади.Кишилар шахс бўлиб туғилмайди'балки жамиятдагина шахс бўлиб шаклланади ва ривожланади. Чунки инсонга хос ижтимоий сифатлар' фазилатлар авлоддан-авлодга ирсий йўл билан ўтмайди. Инсон дунёга келган вақтида жамият' сиёсий тузум'маданият' ишлаб чиқариш' оила' оммавий ахборот воситалари'мафкура каби ижтимоий тузилмалар мавжуд бўлади. Инсон таълим-тарбия'меҳнат'мулоқот жараёнида ижтимоий тажриба'билим' турли муносабатлар'ахлоқий меъёрлар'сиёсий ғоя'миллий мафкура каби омиллар таъсирида яшайди' уларни ўзлаштиради ва шу жараёнда ижтимоийлашади' яъни шахс бўлиб шаклланади.