Tilshunoslikda ot – predmetni, ya’ni jonli va jonsiz narsalar, hodisalar, tushunchalar va shaxslarni bildiruvchi mustaqil so‘z turkumi sifatida tavsiflanadi. Otlar lug‘aviy jihatdan boy qatlamni tashkil etadi va har qanday tilda gap qurilishining asosiy bo‘g‘ini bo‘lib xizmat qiladi. Ular nutq jarayonida eng faol ishlatiladigan, semantik jihatdan keng qamrovli so‘z turkumlaridan biridir. Otlarning eng muhim grammatik xususiyatlaridan biri – kategoriyalarning mavjudligidir. Ular son (yakkalik-ko‘plik), egalik (kimga tegishli), kelishik (gapdagi vazifasini ko‘rsatadi) va hol (nisbat, holatlar) kategoriyalariga ega bo‘ladi. Bu grammatik kategoriyalar orqali otlar turli gap bo‘laklari sifatida ishtirok etadi. Masalan, otlar gapda ega, to‘ldiruvchi, aniqlovchi yoki hol vazifasini bajarishi mumkin. Otlar shuningdek, umumiy va xususiy, mavhum va konkret kabi semantik jihatidan ham turlarga ajratiladi. Umumiy otlar bir jinsdagi narsalarning umumiy nomini bildirsa (masalan, kitob, bola), xususiy otlar esa ma’lum bir shaxs, joy yoki hodisani bildiradi (masalan, Olim, Toshkent). Mavhum otlar hissiy idrok orqali emas, fikr orqali tushuniladigan tushunchalarni bildiradi (masalan, baxt, ilm), konkret otlar esa idrok qilinadigan real narsalardir (masalan, daraxt, stol).