Radioda konsert bo‘lyapti. „Endi „Cho‘li iroq“ni tinglang“. Baxtiyor radioni o‘chirmoqchi, sug‘urib olib hovliga irg‘itmoqchi bo‘ldi. Lekin qandaydir kuch, iroda uni bu fikridan qaytardi. „Radioda, kuyda nima ayb? O‘chirganim bilan...“ Qo‘shtabaqa eshik kesakisiga suyanib, poyabzali iplarini yecharkan, kuyning sirli-sehrli to‘riga ilinib qolganini – berilib tinglayotganini o‘zi ham sezmasdi. Satodan taralayotgan mungli ohang ich-ichiga kirayotganday, yurak pardalarini zirillatayotgandek bo‘ldi. Endi bu jon o‘rtaguvchi navo ichidan eshitilayotganday tuyildi. Olis-olislardan kimningdir nolakor, ammo shiddatli, isyonkor, mardona sadosi chalindi qulog‘iga: Baski, qo‘ydim men falakning yelkasiga g‘am yukin, Kiydi motam to‘nini-yu, bo‘ldi qaddi hamduto…