Milliy iqtisodiyotdagi ishlab chiqarish birliklari (korxona, firma) o‘z faoliyati natijalaridan ko‘proq foyda olishga harakat qiladilar. Har qanday korxona oladigan foyda nafaqat o‘zining tovarini ancha yuqori narxlarda sotishga, balki tovar ishlab chiqarish va uni sotishga qilinadigan xarajatlarni kamaytirishga ham intiladi. Tovarlarni sotish narxlari asosan korxona faoliyatiga bog‘liq bo‘lmagan tashqi sharoitlar bilan belgilansa, ishlab chiqarish xarajatlari korxonaning ishlab chiqarish va tayyor tovarlarni sotish jarayonlarini tashkil qilish samaradorligi darajasiga bog‘liq. Lekin har qanday tovarni ishlab chiqarish va sotish uchun ma’lum sarf xarajatlar talab etiladi. Hozirda ishlab chiqarish xarajatlarini tadqiq etishda ikki xil yondashuv – klassik va neoklassik yoki zamonaviy konsepsiyalardan foydalaniladi. Klassik nazariya yondashuviga ko‘ra, ishlab chiqarish uchun sarflanadigan iste'mol qo‘llanmalaridan ortiqcha narxlarga ega bo‘lishi lozim, ya'ni ishlab chiqarish birliklarining foydalari qisqa muddatda sarflanadigan qo‘llanmalar bilan cheklanishi mumkin emas. Neoklassik yondashuv esa, ishlab chiqarish birliklarining foydali harakati uchun zarur bo‘lgan iste'mol qo‘llanmalaridan etibor etib, ularni optimallashtirish tamoyillariga ega. Ular o‘z navbatida, ishlab chiqarish jarayonlari va tovarlarni sotish baholari orasidagi munosabatlarini hisobga oladilar.