O‘lkamizda XIX asrning 80-90-yillariga kelib maktabgacha ijtimoiy tarbiyatizimini vujudga keltirish g‘oyalari yetilaboshlandi. O‘sha davrda yashab ijod etgan ma’rifat parvar mahalliy ziyolilar ayollarning og‘ir ahvoli va bolalar nazoratsizligini e’tiborga olib, bu masalaning yechimini izlay boshlaydi. «Jamiyatixayriya» tarkibiga kirgan ziyolilar va representatlari tomonidan miskinlar uy-lari, tu nash joylari, ilk tug‘uruq xonalari bilan bir qatorda, ota-onasi bo‘lmagan bolalar uchun yetim xonalar (dastlabki bolalar uy-lari) tashkil ettildi. Butun Turkiston bo‘yicha 150-200 nafar bolani qamrabolgan ushbu yetim xonalarda ham yaslari yoshida, hammaktab yoshidagi bolalar tarbiyalangan.