Turkiston jadidchiligi — bu o‘zbek milliy uyg‘onish tarixining muhim bosqichlaridan biri bo‘lib, XX asr boshlarida ijtimoiy, madaniy va siyosiy islohotlarni maqsad qilgan ilg‘or ziyolilar harakati sifatida shakllangan. Jadidchilik harakati vakillari o‘z faoliyatlarining asosiy yo‘nalishlaridan biri sifatida xalq orasida savodxonlikni oshirish, dunyoviy va diniy bilimlarni uyg‘unlashtirish, zamonaviy ilm-fan yutuqlarini o‘quvchilarga yetkazishni ko‘zlaganlar. Ular o‘z maqsadlariga erishish yo‘lida yangi usuldagi maktablar ochib, ana shu maktablar uchun darsliklar, o‘quv qo‘llanmalari va pedagogik risolalar yaratishga kirishdilar. Jadidlar an’anaviy maktab va madrasalar tizimidagi eski uslubdagi ta’limga tanqidiy yondashib, uni isloh qilish zarurligini ta’kidladilar. Ularning fikricha, mavjud ta’lim tizimi xalqning zamonaviy hayot talablari va taraqqiyot darajasiga javob bermas edi. Shuning uchun ham ular ta’lim mazmunini yangilash, fan asosida o‘qitish, ona tilida dars berish, bolalarning yoshi va psixologik xususiyatlariga mos metodikalarni joriy etish orqali butunlay yangi ta’lim tizimini vujudga keltirdilar. Turkiston jadidlarining yaratgan darsliklari mazmunan boy, xalq tiliga yaqin, hayotiy voqealar bilan bog‘langan bo‘lib, o‘quvchilarni fikrlashga, mulohaza yuritishga undagan. Mahmudxo‘ja Behbudiyning “Muntaxabi geografiya”, Munavvarqori Abdurashidxonovning “Adibi avval”, ...