Pragmatik davlat boshqaruvi va islomiy taqvo aralashmasidan iborat bo'lib, harbiy yutuqlarga va Samarqandda markazlashgan ma'muriyat orqali hokimiyatni mustahkamlashga urg'u bergan. Temuriylar iqtisodiyoti dehqonchilikka tayangan, Buyuk Ipak Yo'li bo'ylab savdo yo'llaridan foyda ko'rgan.