Qadimzamonlarda bir donishmand shogirdlar bilan uzog' safar qachiqdan ekan. Shogirdlardan biri hayratlanib so‘radi: — Ustoz, shuncha royli yurtlarni ko‘rib, nega biz o‘z vatanimizni bu qadar so‘inamiz? Donishmand ustajilmayib dedi: — Ey bolam, daraxtni kop suvichishi uni yashnatadi, lekin ildizi qaysi yerdan ko‘milgan bo‘lsa, jon ham o‘sha yerda yashaydi. Vatan — bu faqat yer emas, u — bolaligimizning xotirasi, ota-onamizning duosi, bizning ruhimizga singgan tuproqdir. Kim vatanining tuproqini ardoqlasa, Allah u nga o‘sha yer bora kotin beradi.