Fitratning «Rahbari najot» nomli risolasi va undagi baxtsiz odamlarning ikki toifasi haqidagi qarashlar tahlil qilinadi. Fitratning bu toifalarga bergan bahosi, ularning jamiyatdagi o‘rni va salbiy ta’siri ochib beriladi. Shuningdek, asarda ilgari surilgan g‘oyalar orqali muallifning ma’rifatparvarlik ruhidagi da’vati, xalqni ilm va taraqqiyotga yetaklash yo‘lidagi urinishlari yoritiladi.