XX asrning 90-yillar davomida leyboristik harakatining yangi mafkuraviy va siyosiy qiyofasini izlash faol davom etdi. N.Kinnok, aynan uning o‘zi rahbarligida leyborizmni yangilashga qat’iy burilish yasalgan bo‘lsa-da,u iste’foga chiqishga majbur bo‘ldi. 1992-yilda uning o‘rnini egallagan Jon Smit, iste’dodli tashkilotchi va notiq bo‘lib, u islohotlarni davom ettirdi. Jon Smit tredyunionlarning leyboristik partiyaga ta’sirini ancha susaytirishga erishdi. Bunda 1993-yilda bo‘lib o‘tgan partiya syezdida “qo‘shma ovoz berish” (ya’ni, agar biror kasaba uyushmasi a’zolari partiya a’zolari bo‘lishsa, bu kasaba uyushmasi raisi barcha a’zolar nomidan ovoz berishi mumkinligi)ning bekor qilinishi hal qiluvchi rol o‘ynadi. Syezd ovoz berishda “bir odam-bir ovoz” qoidasini joriy qildi. O‘sha 1993-yilda Leyboristik partiya rahbariyatidan leyboristik “ultrasotsializm” vakillari ham chetlashtirildi. Leyborizm ijtimoiy- liberal mafkuraga aylanib bordi.